Γιάννης Φιλέρης

Όλα τα είχε ο Καραμανλής, η εξέγερση στις φυλακές του έλειπε. Όχι ότι γίνεται, για πρώτη φορά, άντε όμως να μπει κι αυτή η παράμετρος στα διάφορα γκάλοπ που σφυγμομετρούν την κοινή γνώμη, δίπλα στα ομόλογα και τον Τσιτουρίδη, την κάτσαμε την βάρκα.

Ή μήπως όχι; Η βαθιά συντηρητική ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να ανεχθεί ότι και οι φυλακισμένοι έχουν (ανθρώπινα) δικαιώματα. Θα έχετε δει διάφορες (ειδικά πρωινές) εκπομπές όπου ακροθιγώς, πλην όμως, σαφώς, οι διαρκώς φωνασκούντες και εν υπηρεσία (ή κατά φαντασία) εισαγγελείς αναρωτιούνται αν … θα έπρεπε να επανέλθει η θανατική ποινή.

Δείτε πώς αντιμετωπίζεται, κάθε φορά, η παραβίαση των αδειών που δίνονται από τις φυλακές στους κρατούμενους. Όταν ένας κακοποιός … δεν γυρίζει “στη στενή”, η πρώτη αντίδραση είναι “γιατί του έδωσαν άδεια”; Και το δεύτερο: “Μήπως πρέπει να το καταργήσουμε”. Φυσιολογικό. Στην Ελλάδα, ό,τι δεν μπορείς να το εξελίξεις, να το ελέγξεις και να το προσαρμόσεις, το … καταργείς και ησυχάζεις.

Κι αν είναι ανάμεσα στα ξερά να καούν και τα χλωρά, τι μας μέλλει; Ησυχία, τάξις και ασφάλεια, δεν είναι η διαχρονική, ελληνική, αναζήτηση; Δεν παραβιάζουν όλοι τις άδειες, αλλά αν είναι να μας το σκάνε, κάθε τόσο και λιγάκι, ένας-δυο “εγκληματίες”, ας τις καταργήσουμε να ξεμπερδεύουμε!

Δεν είναι εύκολο να ζεις στην φυλακή. Ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε, πως είναι να είσαι κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους, ό,τι κι αν μας λένε, οι από μέσα, εμείς οι “απ’ έξω” δύσκολα το συνειδητοποιούμε.

Πιο δύσκολα συνειδητοποιεί κανείς γιατί πρέπει ένας φυλακισμένος να ζητάει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, ενώ αποδεδειγμένα έχει παραβεί το Νόμο, ακόμη και τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.

“Να σαπίσει στη φυλακή” δεν λέμε; Μόνο, που αν σαπίσει, πράγματι, όταν θα βιώσει την “οσμή βαρυποινίτη” και το “γέλιο ισοβίτη”, μοιάζει κομμάτι δύσκολο να επανέλθει κοντά μας, σαν όλους εμάς. Πάντα θα είναι “στιγματισμένος”, πάντα θα κουβαλάει πίσω του την εμπειρία της φυλακής και τα θλιβερά όνειρα από νύχτες (και μέρες) που δεν περνούσαν.

Το να εξανθρωπιστούν οι φυλακές, να σταματήσουν να είναι κάτεργα και να αποδειχθούν, πράγματι, σοφρωνιστικά ιδρύματα, θα έπρεπε να απασχολεί τους πάντες και όχι …γραφικούς τύπους, που κάθε φορά, σε τέτοιες καταστάσεις, ξεσπαθώνουν με κραυγές και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Θα πεις, αν δεν ήταν κι αυτοί, δεν θα ακουγόταν καμιά φωνή. Γιατί η δικιά μας τι έχει; Την χάσαμε, ή δεν βγαίνει ποτέ σε τέτοια θέματα;

Αν θέλετε, περισσότερα δείτε την ταινία “Εντουαρτ” της Αγγελικής Αντωνίου και ακούστε την Σάννυ Μπαλτζή και τον Βασίλη Λέκκα, στο τραγούδι “Το Μαύρο Τριαντάφυλλο” από τον δίσκο “Το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου”

This entry was posted on Τετάρτη, Απρίλιος 25th, 2007 at 4:56 μ.μ. and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.