Γιάννης Φιλέρης

Μάιος του 2005. Ο ήχος του κινητού, ένα δύσθυμο απόγευμα στον Flash, με …ξυπνάει από τις σκέψεις μου. Καλεί ο Μάνος Μίχαλος: “Πάλι κανένα μπάσκετ θα θέλει να παίξουμε” σκέφτομαι και μαζί τις αρθρώσεις που με πονάνε από την προηγούμενη μονομαχία στα ανοιχτά γηπεδάκια του Χαλανδρίου.

Άλλο με θέλει: “Να σου πω. Θα σε ενδιέφερε να έρθεις σε ένα νέο site που ετοιμάζουμε;” κάνει την πρόταση μπαίνοντας στο “ψητό”: “Θα λέγεται Sport 24, έλα σε περιμένουμε σήμερα. Θα μιλήσεις με τον Δημήτρη τον Μάρη και τον Σταύρο τον Δρακουλαράκο. Πρόσεξε. Ό,τι σου πει ο τελευταίος μη το πάρεις τοις μετρητοίς” με προειδοποιεί. “Γιατί;” ρωτάω και παίρνω την απάντηση: “Μα καλά δεν διαβάζεις…Freddo;”

Να πω την αμαρτία μου, μόλις ο Μίχαλος έκλεισε το τηλέφωνο, κλίκαρα για πρώτη φορά στον εν λόγω κύριο. Τελειώνοντας την ανάγνωση, πήρα τον Μάνο: “Έρχομαι” είπα και … ήρθα.

The rest is history. Ο Μάρης και ο Δρακουλαράκος (σκοπεύω σύντομα να βιντεοσκοπήσω την επόμενη …σύσκεψη για να καταλάβετε ότι οι γέροι του μάπετ σόου ωχριούν μπροστά τους) με έπεισαν σε πέντε λεπτά (πολλά λέω). Και εγένετο Sport 24!

Η ομάδα ήταν, σχεδόν, έτοιμη και χρειαζόταν απλές ενισχύσεις. Τους γνώριζα έναν-έναν:

Στέφανος Τριαντάφυλλος: Σχιζοειδής προσωπικότητα. Γράφει πιο γρήγορα απ’ όσο εκτελεί ο Θοδωρής Παπαλουκάς. Μέσα στο κεφάλι του, πρέπει να έχει μια πορτοκαλί μπάλα! Θέλει να γίνει προπονητής, παίζει (τρόπος του λέγειν) μπάσκετ και γράφει ακατάσχετα. Μικρός είχε …κακές σχέσεις με την ορθογραφία, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος!

Μάνος Μίχαλος: Αν σας πει “σίγουρα” εννοεί “ίσως”. Αν πάλι σας δώσει ραντεβού στις 12 και το ξεχάσει, μη δίνετε σημασία. Θα έχει να κάνει συνέντευξη με καμιά εξελίξιμη στάρλετ, καθώς διακρίνεται σε ενός είδους δημοσιογραφία, που ζηλεύει ο Παντελής Διαμαντόπουλος. Καλό χέρι. Όπως όταν σουτάρει για τρίποντα…

Παναγιώτης Γκαραγκάνης: Μέγας σε όλα του. Περισσεύουν τα κιλά και το πάθος για τον Ολυμπιακό. Μια φορά παρακολουθούσε ταυτόχρονα στην τηλεόραση, ποδόσφαιρο, μπάσκετ και βόλεϊ. Κοούτσαρε και τις τρεις ομάδες του Θρύλου. Ξέρει (και παρακολουθεί) τα πάντα.

Ηλίας Ευταξίας: Περίεργος …τύπος. Αυτή την εποχή λέει ότι υπηρετεί στο Ναυτικό αλλά είμαι σίγουρος ότι συμβαίνει το αντίθετο. Ασχολείται με το ποδόσφαιρο και τα μηχανοκίνητα σπορ. Οτιδήποτε άλλο (μπάσκετ, στίβος, βόλεϊ) τα μεταφράζει στο…alta vista. Συναγωνίζεται τον Γκαραγκάνη στα νέα της πίστας, με πρώτο τραπέζι στον Κιάμο! Αυτά ακούει ο Ψαρρέας και ανατριχιάζει!

Γιάννης Γεωργόπουλος: Μπορεί να σας αναλύσει τα πάντα. Από την βασιλική οικογένεια μέχρι την Eurovision. “Βλήμα” Παναθηναϊκός (ή μήπως αντι-ολυμπιακός;) και…πολύ σίγουρος. Μπορεί να ανακαλύψει την πιο περίεργη είδηση και να σας μιλήσει για την αγαπημένη του δεκαετία (του 80 φυσικά). Γι αυτό και κάθε πρωί τον ρωτάμε “ποια είναι η γνώμη σου;” Θα απαντήσει ανεξαρτήτως αντικειμένου!

Κώστας Μακρυγιάννης: Στην αρχή καθόταν σε μια γωνία και έγραφε (ακατάσχετα) για το στοίχημα. Εδώ και πέντε μήνες τον έχω απέναντί μου, διαπιστώνοντας το εύρος των γνώσεών του σε ποδοσφαιρικό και ιντερνετικό επίπεδο. Προσπάθησε (όπως εγώ) να κάνει δίαιτα αλλά σύντομα εγκατέλειψε! Εντυπωσιάζει, πάντα, τον Γεωργόπουλο και ακούει … μουσική που δεν έχω ακόμη καταλάβει περί τίνος πρόκειται (μικρός είμαι ακόμη)

Θανάσης Βορίσης: Μορφή! Με υπογένειο και γιαλάκια, μοιάζει με τρελό επιστήμονα, αλλά δεν είναι. Πολύ ψύχραιμος σε … ημέρες κρίσης και “τράφικ”, αρκεί να μη παρακολουθεί αγώνες του Παναθηναϊκού, διότι αν βάλει γκολ ο Παπαδόπουλος (στον Ολυμπιακό) ή σκοράρει για τρεις πόντους ο Διαμαντίδης, στο Γραφείο, γίνεται σεισμός.

Γράφοντας (μαζί με τον Freddo, ιδιότυπη περίπτωση όπως θα έχετε διαπιστώσει από τα κείμενά του) επί δέκα μέρες, εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, ήταν εύκολο να βρουν την ονομασία του site: Sport 24.

Οι μεταγραφές σχεδιάστηκαν και πραγματοποιήθηκαν όπως … τις κάνει ο Παύλος Γιαννακόπουλος: “Παιδί μου, παιδί μου, ό,τι θες, ό,τι θες”. Ήρθαν λοιπόν:

Γιάννης Λαμπίρης: Φίλος από τα παλιά και …συνάδελφος (στα κιλά). Πληθωρικός όσο κανείς, ξέρει τα πάντα. Από σκουός μέχρι κέρλινγκ. Άψογος σε όλα του, εκτός από την ώρα που θα καθίσει δίπλα στον Παντελή, για να σχολιάσει τα τεκταινόμενα στο γήπεδο. Είναι ικανός να σας στείλει στο… Δρομοκαΐτειο για ψυχοθεραπεία.

Παντελής Διαμαντόπουλος: Νομίζει ότι παίζει ποδόσφαιρο! Θαυμάζει την Εθνική Ιταλίας (εξ ου και το μαλλάκι αλά Νέστα) και την Λίβερπουλ. Έχει την ικανότητα να δίνει θέματα εκ του μηδενός. Όπως το περίφημο “θα ορμάνε από παντού”. Για τους παίκτες του Ολυμπιακού εννοούσε, άσχετο αν όρμηξαν οι αντίπαλοι. Με μια λέξη; Ρεπόρτερ! Μη του βάζετε, όμως, δίπλα τον Λαμπίρη.

Βαγγέλης Αρναούτογλου: Στο “Βήμα” τον έχουν απομονώσει σε ειδικό γραφείο, γιατί όταν τηλεφωνεί στο Sport 24, τραγουδάει το ακατανόητο “λε-λε-λε”. Αδύνατο να συνενοηθείς μαζί του. “Δεν έχω τίποτε” λέει και μετά από πέντε λεπτά φτάνει στο mail η νέα μεταγραφή της ΑΕΚ. Λε, λε, λε…

Σωκράτης Μόσχος: Τον ήξερα από το Sportnews. Μεθοδικός, σπουδαίος ρεπόρτερ (εκτός αν εσείς νομίζετε ότι είναι εύκολη δουλειά να σπάσετε το “μπλοκ” του ρεπορτάζ του ΠΑΟ) συναγωνίζεται τον Τριαντάφυλλο στην ορθογραφία, αλλά είναι σε θέση να βάλει θέμα στο site στις τρεις τα ξημερώματα!

Γιώτα Κουνάλη: Υπεύθυνη των “αλλων σπορ” που κατά τη γνώμη της κακώς δεν γίνονται κάθε μέρα κεντρικό θέμα. Πάει ο Ριβάλντο, ας πούμε, στην ΑΕΚ αλλά θα προτιμούσε να έχουμε βασικό τη συνέντευξη του κ.Μπακαούκα! Εκτός των άλλων ευθύνεται και για τον…τρόπο με τον οποίο “μιλάει” το Sport 24: “Κύριε Γιάννη, κύριε Δημήτρη, κύριε Σταύρο”. Πήγαμε όλοι στον γάμο της με τον (τυχερό) Τάσο Μαγουλά και την αγαπάμε όλοι. Ακόμη και ο Γκαραγκάνης!

Πάρης Τσελεπίδης: Ο άνθρωπός μας στην Θεσσαλονίκη. Ικανός να κάνει ραδιοφωνική εκπομπή στο Metrosport και παράλληλα να γράφει για το Sport 24, καταλήγοντας στο κλασικό: Paris check thanks! Επίσης μπορεί να ανανεώσει το ίδιο θέμα είκοσι οκτώ φορές, γεμίζοντας το mail με προειδοποιήσεις “νέο θέμα Μίετσελ”. Και μετά “νέο, νέο, θέμα Μίετσελ”. We checked them all

Παναγιώτης Ψαρρέας: High class. Αρκεί να σας πω ότι υπηρέτησε την θητεία του στο …Προεδρικό Μέγαρο. Φυσικά δεν ήταν …τσολιάς, όπως ενδεχομένως να νομίσατε, μικροί και απαίδευτοι. Μπάσκετ και ξερό (φρέσκο για την ακρίβεια) ψωμί και λάτρης του Γιάννη Πάριου! Αλλά και εκνευριστικός όταν ανεβάζει στο Δελτίο Ειδήσεων τεράστια θέματα όπως το ιστορικό: “Μολφέτας:Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε”. Πώς;

Νίκος Τοσκίτσης:  Μας έφυγε μετακομίζοντας στην “Πράσινη” και χάσαμε τις live αναλύσεις του για τον ΠΑΟΚ ή τα περίφημα γερμανικά του, μιλώντας σε δημοσιογράφους της Bild πριν …περάσει κάποια καλλονή, στον πεζόδρομο και τα παρατήσει όλα για να αναφωνήσει: “Πώ-πω-πω…”

Δημήτρης Κεφαλάς: Η αλλιώς τζούνιορ! Μεγαλειώδης μορφή. Δεν ακούγεται (ακόμη κι όταν σου μιλάει) αλλά κάνει σπουδαία δουλειά. Αν έχετε προβλήματα με τις βαθμολογίες να σας δώσω την ηλεκτρονική του διεύθυνση. Αθόρυβος. Τόσο πολύ που μόλις, την Δευτέρα, έμαθε ότι …διαπιστεύτηκε για τον τελικό του Champions League! “Μέλος” κανονικό (όπως θα λεγε και ο Γκαραγκάνης).

Βαγγέλης Σταματόπουλος: Αρτι επιστρέψας από το στρατιωτικό του (το έκανε στα αλήθεια, όχι σαν κάτι άλλους) και ακόμη πιο … έτοιμος να γράψει αφιερώματα και κείμενα, που κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσουν. Αν δεν ήταν δημοσιογράφος, θα μπορούσε να γίνει συγγραφέας. Με τόσες λέξεις που γράφει (σε ρυθμό πολυβόλου), τι άλλω να πώ; Ζήτω ο Ριβάλντο μήπως;

Βασίλης Κιντής: Ρικρούτινγκ του Γεωργόπουλου, Σκώτος (που θα’ λεγε και ο Μανώλης) κατά το ήμισυ, εξ ου και η τρομερή του κοτσίδα. Απορώ πως συμβιώνει με τον “Γιάννη τον σίγουρο”! Κάθε μεσημέρι, πάντως, αναχωρούν μαζί με την μοτοσυκλέτα του κυρίου Γιάννη. Πανιωνάρα και τα μυαλά στα κάγκελα, αλλά και δημοσιογράφος υψηλών απαιτήσεων. Τα σέβη μου.

Αντώνης Αναστασόπουλος: Όταν δεν βρίσκεται σε πικετοφορία, διαδήλωση,  και όλα όσα έχει να κάνει ένας (βέρος) σύντροφος (ένα είναι το κόμμα) δεν λείπει ποτέ από κοντά μας. Θα συγκρουστεί για ιδεολογικούς λόγους με τον κύριο Μίλτο του ΜΕΝ 24, θα αναλύσει την διεθνή κατάσταση και τον μαρξισμό λενινισμό, αλλά ξέρει και καλή μπάλα. Όχι μόνο να γράφει. Παίζει κιόλας…

Κώστας Σωτηρίου: Last but not least. Χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις. Μιλάει με όλους τους μπασκετμπολίστες και τους προπονητές, από την Ελλάδα, ως την άλλη άκρη του κόσμου. Ελέγχει (σας το υπογράφω) όλη την Εθνική Ελλάδος και επιμελείται το blog του Βασίλη Σπανούλη, όταν ο Kill Bill ανανεώνει τις σκέψεις του. Όταν δεν μιλάει (και γράφει) για μπάσκετ ακούει hip hop και βλέπει “ιδιαίτερες” ταινίες. Θα γράψει… ειδικό θέμα (είμαι βέβαιος).

Πάνος Βελαχουτάκος (εκτός συναγωνισμού): Ποιον … άνθρωπο αγαπάνε όλοι στο τέλος του μήνα; Τον κύριο Πάνο, φυσικά. Κανέναν δεν αφήνει παραπονεμένο. Αν το …φακελάκι απαγορεύεται (στους γιατρούς) από τον Πάνο είναι, φυσικά, καλοδεχούμενο. Και εκτός των άλλων με το (λεπτό) χιούμορ του σας ενημερώνει, κάθε μέρα, για τα media news!

ΚΚ Μοίρης-Ανγκούλο (bloggers): Για τον πρώτο δεν σχολιάζω. Λέω να τον…φωτογραφίσω όταν ξανάρθει Αθήνα (Μοίρη ετοιμάσου έρχεται η σειρά σου). Για τον δεύτερο θαυμάζω τη μανία του να ανακαλύπτει μπασκετμπολίστες σε παιδική ηλικία. Μήπως έχεις καμιά του Βρόμαν;

Εσχάτως, η ομάδα προχώρησε σε μετάγγιση νέου αίματος. Ο Αποστόλης Λάμπος, διαπρεπής ακραίος του Άρη Βούλας και … βαρεμένος Παναθηναϊκός (συναγωνίζεται τον Γκαραγκάνη στο αντίθετο) ήταν ο πρώτος (και καλός) που ενσωματώθηκε άψογα. Ο … σφυροβόλος (δεν λέμε ψέματα, πήρε χάλκινο μετάλλιο στο πρόσφατο διασυλλογικό πρωτάθλημα) Γιάννης Τσοκάνης που δεν έχει δει το Ευρωμπάσκετ 87 (γιατί δεν είχε γεννηθεί!!), ο Βαγγέλης Κατσαΐτης, ορίτζιναλ … 100% (”ΑΕΚ αγάπη μου γλυκιά”) και ο Γρηγόρης Μπάτης που θα ιδρύσει, εν τέλει, την ΠΕΦΟ Sport 24, αποδεικνύονται “παίκτες-λαβράκια”.

Λίγο πριν συμπληρώσουμε δυο χρόνια, η Λένα Καραγιώργου μας είπε αντίο, αλλά το ξέρουμε ότι θα είναι … νοερά μαζί μας (έστω κι αν η Lady Gossip υποφέρει πάρα πολύ από την απουσία της).

Αυτοί είμαστε! Τώρα, που πέρασαν δυο χρόνια, ευγνωμονώ τον Μίχαλο για εκείνο το τηλεφώνημα. “Είμαστε καλή ομάδα” μου είχε πει ο Δρακουλαράκος. Όχι καλή. Η καλύτερη…

ΥΓ: Δεν φανταζόμουν ότι υπήρχε οδός Γκούρα (αυτός δεν συνέλαβε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο). Το έμαθα από τις …δεκάδες κλήσεις για (παράνομο) παρκάρισμα στον πεζόδρομο που έχει το όνομά του.

ΥΓ 2: Εύφημος μνεία στον …μέγιστο “Παυλή” (σουβλάκια) και την κυρία Ρούλα του Μπιστρό. Καθημερινή, σχεδόν, παρέα μας. Χωρίς αυτούς θα βγαίναμε (πολύ) πεινασμένοι.

ΥΓ 3: Κύριε Δημήτρη, τα δυο πρώτα χρόνια είναι δύσκολα. Μετά … απογειωνόμαστε!

Την πρότασή του να μη μπαίνουν στην διαδικασία “μέτρησης” τα Δελτία Ειδήσεων, επανέφερε σε συνάντηση που είχε με εκπροσώπους των καναλιών, ο Θοδωρής Ρουσόπουλος.

Και πριν προλάβει να αποσώσει την φράση του…χτύπησαν οι τηλεαστέρες! Το μόνο που δεν μας είπαν ότι κινδυνεύει η Δημοκρατία. Σωστό. Με το μηχανάκι και τα νούμερα της AGB, ξυπνάνε, περνάνε την μέρα τους και κοιμούνται.

Είναι λογικό να μη συζητούν καν την πρόταση. Πώς αλλιώς θα υπογράφουν τα πανάκριβα συμβόλαιά τους, θα διακόπτουν με αγένεια και αυθάδεια τους καλεσμένους τους και θα γεμίζουν τα τηλεπαράθυρά τους;

Κάθε μέρα, πουλάνε … σαν φωτεινοί παντογνώστες τις απόψεις τους, τσακώνονται, φωνάζουν και στο τέλος, όλοι μαζί κοιτάζουν τα νούμερα. Έτσι χτίστηκαν καριέρες…

Αλλά ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος, για τους δικούς του λόγους βεβαίως (διότι ως Αντιπολίτευση κάθε άλλο παρά ζητούσε κάτι παρόμοιο η ΝΔ, αντιθέτως ήταν άκρως ικανοποιημένη από τις κραυγές κατά της “διεφθαρμένης” κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ) έκανε λόγο για …Δελτία Ειδήσεων.

Είστε σίγουροι, ότι αυτά που βλέπουμε στα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια είναι ειδήσεις; Τρεις-τέσσερις “αστέρες” της TV, παίρνουν σβάρνα όποιον βρουν μπροστά τους και (υποτίθεται ότι) μας ενημερώνουν.

Φωνές, καυγάδες, τα ίδια πρόσωπα να σχολιάζουν τα πάντα, από την άρση της Επιτήρησης μέχρι την βλακεία της Eurovision, δυο-τρία (άντε πέντε) θέματα και ξεμπερδέψαμε.

Οι πολιτικοί που τα λένε “έξω από τα δόντια” (δηλαδή αυτοί που φωνάζουν περισσότερο) είναι οι αγαπημένοι τους προσκαλεσμένοι για να έχουν ένα “επιτυχημένο δελτίο”, άλλοι που προσπαθούν να αρθρώσουν μια σωστή κουβέντα, τους “τρώει η μαρμάγκα”.

Τα κόμματα στριμώχνονται στη γωνία, ο πολιτισμός επίσης (εκτός αν πρόκειται για εκδηλώσεις όπου οι επιχειρηματίες των καναλιών, εμπλέκονται άμεσα, ή έμμεσα) για τα υπόλοιπα, δεν συζητάμε. Ούτε καν … υπάρχουν!

Αν κάποιος παρακολουθήσει συστηματικά τα (περίφημα)Δελτία ειδήσεων, θα νομίσει ότι στην Ελλάδα δεν συμβαίνει τίποτε άλλο, εκτός από το να ακριβαίνει η βενζίνη, οι τιμές στη Λαϊκή, πλακώνονται οι κουκουλοφόροι με τα ΜΑΤ και η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ, τσακώνονται, ακόμη και για τα ρούχα του Σαρμπέλ.

Ο ένας αντιγράφει τον άλλον κι όπως εύστοχα παρατήρησε ο Λάκης Λαζόπουλος, αντί για Δελτίο Ειδήσεων, οι εμπλεκόμενοι σ’ αυτή την παρωδία… κυνηγούν ο ένας τον άλλον.

Βλέποντας ελληνική τηλεόραση, θα νομίσει κανείς ότι στην Ελλάδα όλοι τραγουδούν …τα χιτ του je t’ aime, η Άντζελα Δημητρίου είναι κορυφαία τραγουδίστρια και ο Στιβ Κακέτσης “ειδικός σχολιαστής” επί παντός.

Ένας από τους πιο προβεβλημένους “αστέρες” φώναζε, χθες, ότι “ας κοιτάξει ο κύριος Ρουσόπουλος να φτιάξει την δημόσια τηλεόραση κι ας αφήσει τα ιδιωτικά κανάλια”.

Με όλο τον σεβασμό και με … κάθε επιφύλαξη για την ΕΡΤ και την αντικειμενικότητά της, τα κρατικά δελτία ειδήσεων (και οι πρωινές εκπομπές)είναι παρασάγγες καλύτερα. Τουλάχιστον βλέπεις ειδήσεις και όχι καφενειακού επιπέδου συζητήσεις με κυρίους και κυρίες.

Προφανώς, με όλη την αμετροέπεια που τους διακρίνει οι υπεύθυνοι των ιδιωτικών καναλιών, θέλουν να δρουν ανεξέλεγκτα, δημιουργώντας “κλίμα” και διαμορφώνοντας την περίφημη κοινή γνώμη. Ζουν στον μικρόκοσμο της AGB και φυσικά δεν θέλουν κανέναν να τους βγάλει από τη νιρβάνα και τα χρυσωρυχεία τους…

Από την άλλη την πρόταση Ρουσόπουλου μοιάζουν να “υποστηρίζουν” κανάλια που είτε χάνουν σε τηλεθέαση στις σχετικές μετρήσεις. Όταν είχαν το “πάνω χέρι” δεν υπήρχε περίπτωση να ασχοληθούν. Η λογική τους απλή: “Τα σα μα, και τα μα …μάσατα”

Η Ελλάδα, λέει, είναι η 4η πιο ακριβή χώρα στην Ευρώπη, στην τιμή της αμόλυβδης βενζίνης. Η κερδοσκοπία συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό αλλά το μόνο που καταφέρνουμε είναι να το …μαθαίνουμε τελευταίοι. Από τα Δελτία Ειδήσεων και τις εφημερίδες.

Και να ήταν μόνο η βενζίνη! Ο καφές είναι, ακόμη, πιο ακριβός. Ένας φίλος, έλεγε ότι τρελάθηκε, όταν πήγε σε ένα κεντρικό “καφέ” της Φλωρεντίας, παράγγειλε ένα καπουτσίνο και πλήρωσε μόλις 1.5 ευρώ. Νόμιζε ότι ο σερβιτόρος είχε κάνει λάθος!

Η αντίστοιχη τιμή στην Ελλάδα είναι 3 (σε …πλαστικό κυπελάκι, γιατί αν καθίσεις θα δώσεις ένα ευρουδάκι επιπλέον). Την προηγούμενη Κυριακή, η οικογένεια Φιλέρη, αποφάσισε να κάνει το πρώτο της μπάνιο.

Δυο φραπέ (κι ένα νεράκι) στην παραλία, στοίχιζαν … 6,5 ευρώ. Η παραλιακή ταβέρνα, με φρέσκο (και ωραίο) ψάρι, έμοιαζαν με πρόκληση. Την αποδέχθηκα. Όπως και τα 120 ευρώ που στοίχισε το γεύμα.

Φαντάζομαι την έκπληξη των ξένων που έρχονται στην Ελλάδα, καθώς άνοιξε και επίσημα η τουριστική περίοδος. Κάποτε ήταν ένα ελκυστικό μέρος, λόγω και των τιμών.

Τώρα, η Αθήνα είναι από τις πιο ακριβές (και βρώμικες) πόλεις της Ευρώπης, συναγωνίζεται το Παρίσι και το Λονδίνο.

Την προηγούμενη μέρα, αποφασίσαμε να πάμε στο θέατρο Παλλάς, για να παρακολουθήσουμε την Σαρλότ Ράμπλινγκ, στον “Χορό του Θανάτου” του Στρίμπεργκ. Δυο εισιτήρια στην Πλατεία, στοίχιζαν …165 ευρώ. Άσε που το έργο ήταν βαρύ όσο ο …Σχορτσιανίτης!

Θέατρο το Σάββατο, μπάνιο την Κυριακή, σύνολο σχεδόν 300 ευρώ! Περίπου …100.000 δραχμές, για να θυμηθούμε και την προέλευσή μας. Προφανώς, θα ήταν προτιμότερο να κάτσουμε σπίτι, για να παρακολουθήσουμε την “Eurovision”, με σουβλάκια ή πίτσα. Και την Κυριακή; Ε, και στη βεράντα του σπιτιού δεν θα ήταν άσχημα!

Η Κυβέρνηση, βεβαίως, δεν ασχολείται με τέτοιες λεπτομέρειες. Η “μεταρρυθμιστική πολιτική” της ΝΔ συνεχίζεται διότι όπως λέει ο Κώστας Καραμανλής, οι Υπουργοί και οι βουλευτές που βγαίνουν στα τηλεπαράθυρα “εκλεγήκαμε για ένα συγκεκριμένο σκοπό”.

Σωστά. Γι αυτό και η εφορία εξαγγέλλει νέους ελέγχους σε 80.000 επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες, στοχεύοντας σε όσους δεν αποδέχθηκαν την περαίωση των περασμένων ετών και το ετσιθελικό “χαράτσι” των 150 ευρώ, ανά έτος!

Η θα κάνουμε μεταρρυθμίσεις, ή όχι! Το πολύ-πολύ να μας … ξεφύγει κανένα ομόλογο των ασφαλιστικών Ταμείων, αλλά και για αυτό η Κυβέρνησή μας είναι προετοιμασμένη. Αποκαλύπτει τα σκάνδαλα και τιμωρεί τους ενόχους.

Και τα λεφτά που χάθηκαν; Έλα μωρέ πώς κάνεις έτσι! Δες τώρα τον Σαρμπέλ κι άσε την Σαρλότ Ράμπλινγκ, που θες να πας και στο θέατρο…

Όλα τα είχε ο Καραμανλής, η εξέγερση στις φυλακές του έλειπε. Όχι ότι γίνεται, για πρώτη φορά, άντε όμως να μπει κι αυτή η παράμετρος στα διάφορα γκάλοπ που σφυγμομετρούν την κοινή γνώμη, δίπλα στα ομόλογα και τον Τσιτουρίδη, την κάτσαμε την βάρκα.

Ή μήπως όχι; Η βαθιά συντηρητική ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να ανεχθεί ότι και οι φυλακισμένοι έχουν (ανθρώπινα) δικαιώματα. Θα έχετε δει διάφορες (ειδικά πρωινές) εκπομπές όπου ακροθιγώς, πλην όμως, σαφώς, οι διαρκώς φωνασκούντες και εν υπηρεσία (ή κατά φαντασία) εισαγγελείς αναρωτιούνται αν … θα έπρεπε να επανέλθει η θανατική ποινή.

Δείτε πώς αντιμετωπίζεται, κάθε φορά, η παραβίαση των αδειών που δίνονται από τις φυλακές στους κρατούμενους. Όταν ένας κακοποιός … δεν γυρίζει “στη στενή”, η πρώτη αντίδραση είναι “γιατί του έδωσαν άδεια”; Και το δεύτερο: “Μήπως πρέπει να το καταργήσουμε”. Φυσιολογικό. Στην Ελλάδα, ό,τι δεν μπορείς να το εξελίξεις, να το ελέγξεις και να το προσαρμόσεις, το … καταργείς και ησυχάζεις.

Κι αν είναι ανάμεσα στα ξερά να καούν και τα χλωρά, τι μας μέλλει; Ησυχία, τάξις και ασφάλεια, δεν είναι η διαχρονική, ελληνική, αναζήτηση; Δεν παραβιάζουν όλοι τις άδειες, αλλά αν είναι να μας το σκάνε, κάθε τόσο και λιγάκι, ένας-δυο “εγκληματίες”, ας τις καταργήσουμε να ξεμπερδεύουμε!

Δεν είναι εύκολο να ζεις στην φυλακή. Ούτε καν μπορούμε να φανταστούμε, πως είναι να είσαι κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους, ό,τι κι αν μας λένε, οι από μέσα, εμείς οι “απ’ έξω” δύσκολα το συνειδητοποιούμε.

Πιο δύσκολα συνειδητοποιεί κανείς γιατί πρέπει ένας φυλακισμένος να ζητάει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, ενώ αποδεδειγμένα έχει παραβεί το Νόμο, ακόμη και τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.

“Να σαπίσει στη φυλακή” δεν λέμε; Μόνο, που αν σαπίσει, πράγματι, όταν θα βιώσει την “οσμή βαρυποινίτη” και το “γέλιο ισοβίτη”, μοιάζει κομμάτι δύσκολο να επανέλθει κοντά μας, σαν όλους εμάς. Πάντα θα είναι “στιγματισμένος”, πάντα θα κουβαλάει πίσω του την εμπειρία της φυλακής και τα θλιβερά όνειρα από νύχτες (και μέρες) που δεν περνούσαν.

Το να εξανθρωπιστούν οι φυλακές, να σταματήσουν να είναι κάτεργα και να αποδειχθούν, πράγματι, σοφρωνιστικά ιδρύματα, θα έπρεπε να απασχολεί τους πάντες και όχι …γραφικούς τύπους, που κάθε φορά, σε τέτοιες καταστάσεις, ξεσπαθώνουν με κραυγές και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Θα πεις, αν δεν ήταν κι αυτοί, δεν θα ακουγόταν καμιά φωνή. Γιατί η δικιά μας τι έχει; Την χάσαμε, ή δεν βγαίνει ποτέ σε τέτοια θέματα;

Αν θέλετε, περισσότερα δείτε την ταινία “Εντουαρτ” της Αγγελικής Αντωνίου και ακούστε την Σάννυ Μπαλτζή και τον Βασίλη Λέκκα, στο τραγούδι “Το Μαύρο Τριαντάφυλλο” από τον δίσκο “Το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου”

Καλά όλα αυτά που γράφαμε τόσο καιρό ήταν δοκιμαστικά; Δεν μου το είχαν πει (σιγά μωρέ κουράστηκες)!

Από σήμερα βγαίνουμε στον αέρα; Χε, χε. Ωραία πράγματα. Στο κάτω-κάτω, τί είναι ένα ακόμη blog; Ένας κόκος στον ωκεανό. Μια κουκίδα στην άμμο. Κάποτε ο Dirty Harry, Κλιντ Ίστγουντ, είχε πει ότι “όλοι έχουν μια γνώμη, σαν τις πορδές”. Σωστά. Και τώρα και η… ”Κουτσή Μαρία” έχει από ένα βλογ, που θα έλεγε και ο σύντροφος Μοίρης.

Ε, εγώ να μείνω στην απ’ έξω; Όχι φυσικά. Δώστου κλώτσο να αρχινήσει, blog να ξεκινήσει.

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια μακρινή χώρα, Γαλλία την έλεγαν, που έκανε εκλογές.

Στην Ελλαδίτσα, όλοι άρχισαν να μιλάνε γαλλικά, λες και είχαν μόλις αποφοιτήσει από την Σορβόνη, διάβαζαν Le Monde και Liberation. Και δώστου αναλύσεις, πώς νίκησε ο Σαρκοζί, τι ποσοστό πήρε η Σεγκολέν και γιατί ο Λε Πεν έμεινε, αυτή τη φορά, στην 4η θέση.

Οι πιο ωραίοι ήταν οι πολιτικοί μας. Κι αυτοί…γαλλομαθείς και γνώστες του τι συμβαίνει από το Παρίσι μέχρι το Μπορντό και την Μασαλία ως τη Λιμόζ. Και προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τα αποτελέσματα με βάση το … συμφέρον των κομμάτων τους.

Οι της Ν.Δ περιχαρείς, γιατί ο “ομόχρωμός” τους Σαρκοζί είναι φαβορί για την προεδρεία, αλλά με την επισήμανση ότι “εμείς είμαστε πιο …αριστεροί και δεν κλείνουμε το μάτι στην Ακροδεξιά”, οι του ΠΑΣΟΚ να επισημαίνουν ότι τίποτε δεν έχει κριθεί ακόμη (σωστό, εδώ ο Γιώργος ζητάει εκλογές, η Σεγκολέν που μοιάζει και με την Άννα Διαμαντοπούλου θα κολλήσει;) το ΚΚΕ να επικρίνει το ΚΚ Γαλλίας γιατί κάποτε ο Ζορζ Μαρσέ συντάχθηκε με τους Ευρωκομμουνιστές, ο Συνασπισμός να κατηγορεί γενικώς και αορίστως (περίεργο;) και όλοι να αναρωτιόμαστε “καλά ψήφισαν οι Γάλλοι, ή μήπως έγιναν εκλογές στην Ελλάδα”;

Όχι στην Γαλλία έγιναν. Αλλά επειδή νομίζουμε ότι όλα γυρίζουν γύρω από εμάς, κάνουμε κρίσεις με βάση τον… Τσιτουρίδη. Ο μον ντιε…

Ρε σεις, χάσαμε από την Τουρκία 4-1 και ακόμη …δεν εισέβαλε το Σισμίκ στο Αιγαίο; Αίσχος. Καταγγέλω Ρεχάγκελ και παίκτες για εθνική μειοδοσία, να λογοδοτήσουν άπαντες σε Αυτιά, Παπαδάκη ου μην και Τέρενς Κουίκ.

Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου. Ειδικά στην TV, όπου ο Γεράσιμος Γιακουμάτος ξιφούλκησε ως γνήσιος Έλλην. Μπράβο υφυπουργέ. Μπράβο και στην βουλευτίνα του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλη που απεφάνθη: “Κάνε Τούρκο φίλο, κράτα και κομμάτι ξύλο”.

Ναι, ναι!

Αφιερωμένα εξαιρετικά τα βιντεάκια. Στον κύριο Γιακουμάτο που εκτός από ποδοσφαιρικός αναλυτής θέλει να συναντήσει τη Νικόλ Κίντμαν (την ποιάν);

Επίσης στην κυρία Κανέλλη που:

Το 1991 δεν είχε ανακαλύψει ακόμη τον Λένιν και αναρωτιόταν τι να μαγειρέψει στους καλεσμένους της...

Και χρόνια αργότερα, έχοντας διαβάσει το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο" υπερασπίζεται το Κόμμα στους ταξικούς αγώνες της τηλεόρασης. Εδώ μονομαχεί με τον Μανόλη Καψή (βοήθειά μας)

“Γιατί έχει ελληνικές σημαίες” με ρώτησε ο Άγγελος, ο μικρός μου γιος, πηγαίνοντας στο σχολείο. Ο μπαμπάς, πήρε το περισπούδαστο ύφος και αποφάσισε να κάνει εισαγωγή στην ελληνική επανάσταση.

“Ξέρεις Άγγελε, γιορτάζουμε την Κυριακή…” Πριν αποσώσω τη φράση μου, ο Άγγελος, πήρε φόρα: “Α, ναι. Γιορτάζει η Παναγία…” Έξυσα το κεφάλι μου και θυμήθηκα τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου (να μη ξεχάσω να πω χρόνια πολλά στον αδερφό μου) και τα έμπλεξα: “Ναι, η Παναγία. Επίσης, πριν από πολλά-πολλά, χρόνια, η Ελλάδα δεν ήταν ελεύθερη. Κι οι Έλληνες αποφάσισαν να πολεμήσουν τους Τούρκους…”

Μα μήπως δεν τα μπλέκει η ίδια η Ιστορία, όπως την μάθαμε στο Σχολείο (άλλοι επί χούντας, άλλοι επί Καραμανλή του πρεσβύτερου κι άλλοι επί ΠΑΣΟΚικής αλλαγής) αλλά και μας μεταδόθηκε από στόμα σε στόμα…

Ακόμη και εν έτει 2007 η ελληνική ιστορία έχει ταμπού. Από το Κρυφό Σχολειό και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, την καταστροφή της Μικράς Ασίας, μέχρι το “όχι” του Μεταξά, τον Εμφύλιο, την δικτατορία και την Μεταπολίτευση, μπλεγμένοι είμαστε. Ιστορία, προφανώς, διδάσκει κι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ή δίδασκε παλιότερα, είτε στη μεγάλη, είτε στη μικρή οθόνη, ο Τζέιμς Πάρις, με πρωταγωνιστή τον Κώστα Πρέκα.

Ήρθε ένα βιβλίο στην Στ Δημοτικού, για να μας … βγάλει από τα ρούχα μας. Όλοι όσοι έχουν άποψη για την Ιστορία, από τους Παπαδάκηδες (βεβαίως-βεβαίως) της πρωινής ζώνης, μέχρι την Λιάνα Κανέλλη σε μια περίεργη έκρηξη εθνικού κομμμουνισμού, ξιφούλκησαν εν εξάλλω. Η Ακαδημία Αθηνών, δάσκαλοι και δασκαλάκοι, κομματικοί εγκάθετοι που επενδύουν στην εθνική συνείδηση και τηλεπαρουσιαστές που ασφυκτιούν στα καλοσιδερωμένα πουκάμισά τους και τις σφιχτοδεμένες γραβάτες τους,  εφημερίδες που εκφράζουν το …εθνικό ΠΑΣΟΚ (γιατί υπάρχει και το …ενδοτικό του Σημίτη) ωρύονται εδώ και μέρες, για την διαστρέβλωση, τα λάθη και τις ανακρίβειες που διδάσκονται στα μικρά παιδιά.

Στην πυρά η καθηγήτρια που ηγήθηκε της σχετικής ομάδας για την συγγραφή του βιβλίου, στο πυρ το εξώτερον το βιβλίο, για το οποίο, το μόνο που δεν είδαμε ακόμη, είναι να καίγεται στην Πλατεία Συντάγματος, δίπλα στο φυλάκιο των τσολιάδων.

Εμείς επιμένουμε, με ό,τι μάθαμε και μεγαλώσαμε. Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών, εις το διηνεκές κι όσο αντέξουμε. Είμαστε έθνος ανάδελφον, που θα’ λεγε και ο Πρόεδρος Σαρτζετάκης. Κι ας είναι, πλέον, τα σχολεία μας, γεμάτα από παιδάκια των οποίων οι γονείς μεγάλωσαν αλλού κι ήρθαν στην Ελλάδα, με όνειρο να βγάλουν άδεια παραμονής και μόνιμης εργασίας.

Εμείς συγκινούμαστε όταν βλέπουμε τον Ιμπραήμ να ασπάζεται τον Παπαφλέσσα στο Μανιάκι (πότε θα παίξει η ταινία, μέρες που είναι) και την Κάτια Δανδουλάκη … με μάσκαρα και μακιγιάζ, αλλά και ιερό πάθος, για την επανάσταση.

Αυτή την Ιστορία θέλουμε, αυτή θέλουμε να διαβάζουν και τα παιδιά μας. Εμείς έχουμε άποψη και θέση. Όλοι εμείς…πλην των ίδιων των ιστορικών, που συνεχίζουν να ερευνούν, να συγκρίνουν και να γράφουν βιβλία. Τι να τα κάνουμε όμως τα βιβλία; Έχουμε τον Τζέιμς Πάρις. Άντε και τον Φρανκ Μίλερ με τους 300 του!

Καλά είμαστε σοβαροί; Να αρχίσουμε να γράφουμε και blog; Και γιατί να μη γράψουμε; Την κολοκυθιά θα παίξουμε; Χε,χε…

Ωραία πράγματα! Σαν αυτό το σίριαλ που έχει κάθε Δευτέρα το Mega, μετά το “Πάρα Πέντε”. Δεν το χάνω και προτείνω να κάνετε κι εσείς το ίδιο. Η καλύτερη ώρα της Δευτέρας.

Ο αστυνόμος Αναστασίου, μόνιμα σφιγμένος (σα να θέλει να την…αφήσει, μετά συγχωρήσεως), σκληρός όσο επιθεωρητής Κάλαχαν, κυνηγάει τα δυο “κωλόπαιδα” που το έσκασαν, ο ένας από το ίδρυμα, η άλλη από την οικογένειά της, της οποίας ηγείται μια πολιτικός της Κυβέρνησης, όχι δεν πρόκειται για την Μαριέτα Κουτσίκου Γιαννάκου. Ο Άρης γουστάρει την Ζωή, η Ζωή (που έχει γκόμενο τον Γιώργο, φαντάρο στην Αλεξανδρούπολη) γουστάρει τον Άρη και οι δυο τους κυκλοφορούν με δυο σακίδια στον ώμο, αλλά δεν έχουν αλλάξει και ρούχα σε όλη την περιπλάνησή τους. Η Ζωή κοπάνησε και έναν περίεργο τύπο (σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι, ή κάπως έτσι) με μια πέτρα στην κεφάλα.

“Πάρε τα σαΐνια σου και σάρωσε την παραλία” ήταν η τελευταία του ατάκα. Στο προηγούμενο επεισόδιο είχε δώσει εντολή: “Κλείστε την Εθνική Οδό“! Στο επόμενο, μάλλον, θα ζητήσει να στηθούν οδοφράγματα στα σύνορα!

Ο Αναστασίου είναι σκληρός σαν το τσιμέντο. Στρίβει ολόκληρος, γιατί ένας μπάτσος δεν μπορεί να γυρίζει πρώτα το κεφάλι του και μετά το σώμα του. Είναι καψουρεμένος με την κοινωνική λειτουργό Σοφία, η οποία ετοιμάζεται να παντρευτεί (επίσης ένα σκληρό τύπο, ονόματι Νίκο) αλλά έχει βάλει ως στόχο της ζωής της να σώσει τον Άρη (το ένα κωλόπαιδο).

Αλλά πάνω απ’ όλα ο Αναστασίου είναι αστυνομικός. Όταν είναι σε υπηρεσία, τρελαίνεται. Περιγράφω την σκηνή. Η Σοφία μιλάει με τον αρραβωνιάρη της Νίκο, στο κινητό τηλέφωνο (τα οποία παρεμπιπτόντως έχουν όλα τον ίδιο ήχο) και του εξηγεί γιατί έφυγε σαν αλαφιασμένη από το ξενοδοχείο.

Κλικ, κλακ. Φλας μπακ-επεισοδίου

Ο Νίκος είναι κάθετος (σαν τον Άδωνι Γεωργιάδη όταν μιλάει για τους φοιτητές). Της το είχε εξηγήσει νωρίτερα σε τετ-α-τετ στο δωμάτιό της: “Πάω μια βόλτα, κι αν δεν έχεις μαζέψει τα πράγματά σου, ο γάμος ακυρώνεται“. Η Σοφία σκέφτεται, αλλά όταν βλέπει τον Αναστασίου, ρωτάει το εξής κουφό: “Νοικιάζει αυτοκίνητα αυτό το ξενοδοχείο;“.

Κι ενώ ο δικός μας ψάχνει (τα κωλόπαιδα) στην Αλεξανδρούπολη, ξαφνικά εμφανίζεται η Σοφία: “Γαμώ τη μου.Όλα σε μένα συμβαίνουν; Ε, ποιος άλλος; Ο Σουμάχερ” αναφωνεί, μέσα από τα δόντια του (έτσι μιλάνε οι μπάτσοι).

Η Σοφία αφήνει το (νοικιασμένο) αυτοκίνητό της στη μέση του δρόμου (προφανώς το μάζεψε μετά η τροχαία Αλεξανδρούπολης) και μπαίνει στο υπηρεσιακό αμάξι του Αναστασίου.

Αφού τσακωθούν για λίγο, αρχίζουν το ψάξιμο και επισκέπτονται τον Διοικητή Αλεξανδρούπολης, ο οποίος τσαντισμένος γιατί τον έχουν ξενυχτήσει, αρχίζει και ξιφουλκεί: “Πώ-πω, ρε παιδί μου. Να ψάχνουμε δυο κωλόπαιδα νυχτιάτικα;” Ο Αναστασίου βλέπει ότι ο Διοικητής έχει πάρει ανάποδες, αλλά δεν κωλώνει. Αυτό έλειπε: “Κοίτα, έχεις πάρεις οδηγίες από την ΓΑΔΑ, άρα θα κάνουμε ό,τι λέω εγώ” αποφαίνεται με ύφος που δεν σηκώνει πολλά πολλά! Σε λίγο θα δώσει και οδηγίες ο Πολύδωρας.

Η Σοφία η οποία ήταν παρούσα στην όλη συζήτηση (και σας πληροφορώ ότι στο προηγούμενο επεισόδιο ο Αναστασίου, την κουτούπωσε καθώς η κοινωνική λειτουργός φορούσε ένα δαιμονισμένο μπλε σουτιέν) βγαίνει έξω, καθώς δέχεται τηλεφώνημα από τον Νίκο (τον αρραβωνιάρη).

Κλακ, κλικ, σκηνή στο αυτοκίνητο

Ο Νίκος της κλείνει το τηλέφωνο και η Σοφία μπαίνει στο αυτοκίνητο. “Μόλις χώρισα” λέει. Ο Αναστασίου, την κοιτάει διαπεραστικά: “Καλώς ήρθες στο κλαμπ” της απαντάει (χωρισμένος έχει γράψει το σενάριο;) και την αγκαλιάζει. Πάνω που ετοιμαζόμαστε για sex in the car, o Αναστασίου σουφρώνει τα χείλια του: “Μμμ, γιατί;” ρωτάει απορημένη (η λιγούρα) Σοφία: “Είμαι σε υπηρεσία…” απαντάει ο Χάρι Κάλαχαν Αναστασίου και όλοι πέφτουμε ξεροί.

Το επεισόδιο τελειώνει σε ένα … μπουρδέλο (συγγνώμη) της Αλεξανδρούπολης, όπου ο Άρης έχει γοητεύσει την τσατσά, η οποία του στέλνει δωράκι την Αφροδίτη (αλλά το μυαλό του κωλόπαιδου είναι στην Ζωή, που την ίδια ώρα χαμουρεύεται σε ένα μπαρ με τον δικό της αρραβωνιαστικό, ο οποίος είναι φαντάρος και έχει κάψες, εδώ που τα λέμε) και ο Αναστασίου μπαίνει φουριόζος μέσα. “Που είναι το παιδί” ρωτάει. Η τσατσά μονολογεί ότι “είσαι άντρας, αν ήμουν 20 χρόνια νεαρότερη κάτι θα έκανα μαζί σου”.

Ο Άρης έχει διπλαρωθεί από την Αφροδίτη (που δουλεύουν αυτά τα κορίτσια βρε παιδί μου;) κι ο Αναστασίου πιάνει το χερούλι της πόρτας. Γκασπ…

Welcome to Yooblog.gr. This is your first post. Edit or delete it, then start blogging!